Laten wij een gedachte-experiment doen. Laten wij aannemen dat er de afgelopen drie jaar geen opiniepeilingen zouden zijn gehouden. Wat zou er dan zijn gebeurd? Was het kabinet dan ook gevallen?
Politici zouden in het duister hebben getast over de populariteit van hun partij. lees verder
Onlangs werd Willem IV – van prins tot koning gepresenteerd, een biografie van de Volkskrant-journalisten Jan Hoedeman en Remco Meijer. Het boek is zo geschreven dat ik het monarchisten, republikeinen en onverschilligen kan aanbevelen. lees verder
De voorzitter: “En dan geef ik nu het woord aan de minister-president”.
Minister-president: “Mevrouw, de voorzitter, hartelijk dank. Graag gebruik ik deze gelegenheid om aan te geven dat ik speciaal uit Vancouver ben gekomen om uitleg te geven in dit debat. lees verder
Jaren lang is Art Buchwald (1925-2007) mijn favoriete columnist geweest. Hij schreef vele decennia in de Washington Post en Europa kon van zijn stukjes kennis nemen via de Herald Tribune. Buchwald was een humorist uit de Amerikaanse school: toegankelijk, scherp en denkend vanuit een wantrouwen jegens elke autoriteit. lees verder
Praktisch in dezelfde maand dat hij een dubbele longontsteking kreeg, en ook nog een hartaanval, verscheen er een nieuw boek van Jan Blokker en las ik twee interviews met hem. Eén in Vrij Nederland en één in Elsevier. Mogelijk heb ik nog andere activiteiten van Blokker gemist, want één ding is zeker: de nestor van de Nederlandse journalistiek laat zich niet zo maar kisten. lees verder
Afgelopen week is op 95-jarige leeftijd Bibeb overleden. Zij heette eigenlijk Elisabeth Soutberg, maar ook in het dagelijkse verkeer sprak je haar aan met Bibeb. In de tijd dat ik nog voor het weekblad Vrij Nederland schreef, kwam ik haar regelmatig tegen. Ze was een grootheid in de journalistiek, net als Renate Rubinstein, maar dan op een andere manier. lees verder
Twee jaar geleden schreef ik een stukje over hoe Google steeds meer op God begint te lijken.
Want ga maar na. Net als God is Google alwetend. Als een mens aan de hemelpoort komt, weet God alles van je. Maar dat geldt evenzeer voor Google, die ook precies bijhoudt wat je doet. Net als God is Google omnipotent, oftewel overal aanwezig. lees verder
Toch attent van NRC/Handelsblad om aan een heer van stand aandacht te besteden in een tijd dat de krant werd verkocht aan de koopjesjagers van C&A. Vorige week was het namelijk precies vijftig jaar geleden dat J.L. Heldring zijn eerste aflevering schreef van zijn rubriek Dezer dagen. lees verder
De dag voor oudejaar las ik in deze krant dat Youp van ’t Hek op oudejaarsavond nog altijd even denkt aan Wim Kan. “Omdat ik vermoed”, aldus Youp, “dat iedereen denkt: eigenlijk was Kan leuker. En misschien hebben ze daar wel gelijk in”.
Eerlijke woorden van Youp. lees verder
In de Volkskrant las ik een stuk van Wouter Bos. Niet de Wouter Bos van de PvdA die zo laag in de peilingen staat, maar de Wouter Bos die persofficier van Justitie is in Den Haag. Onder het stuk van de persofficier Wouter Bos stond dat hij het “op persoonlijke titel” had geschreven. Dat klinkt deftig, maar doorgaans wordt er mee bedoeld dat zijn baas hem niks kan maken als hij per ongeluk iets heeft geschreven dat zijn baas onwelgevallig is. lees verder
Door een toeval kwam ik donderdagavond Willem Sijthoff (44) tegen, telg uit een beroemde uitgeversfamilie, die namens de FD Mediagroep in de race was om NRC/Handelsblad te kopen. Hij stapte net op zijn fiets en ik stapte er niet vanaf. lees verder
Aanwezig bij het Demjanjuk-proces in München kon ik glimp opvangen van de wijze waarop de internationale pers te werk gaat. Journalisten van over de hele wereld waren in grote getale opgekomen, niet alleen om elkaar te beconcurreren, maar ook om elkaar te helpen. Dat laatste was nodig, omdat de omgeving persvijandig was. lees verder
Alweer zo’n goed idee van de Belg Gunnar Michielsen!
Volgens een ANP-bericht is hij de initiatiefnemer geweest van de e-mailloze vrijdag, die mensen en bedrijven een impuls moet geven om “bewuster om te gaan met het versturen van elektronische post”. Het excessief mailen komt namelijk het werk niet ten goede en veroorzaakt tevens stress en burn-outs. lees verder
De ratrace van de grijze muizen is gewonnen door de Belg Herman van Rompuy. De kandidatuur van Balkenende voor het Europees presidentschap was even plotseling verdwenen als hij was gekomen. Op een persconferentie na afloop probeerde Balkenende er stralend bij te staan. Hij had toch altijd al gezegd dat hij niet gevraagd was. lees verder
Een keer per maand komen alle cabaretiers van Nederland bijeen op een geheime locatie. Het is een vrolijk gezicht die miljonairs te zien aankomen, want er wordt altijd veel gelachen. Naar de buitenwereld toe spelen de Nederlandse cabaretiers een zekere animositeit, maar in werkelijkheid kunnen zij het goed met elkaar vinden. lees verder
Bij de TROS zag ik een presentator van de TROS klagen over de druk van de kijkcijfers, die hem door de hoge eisen van de netmanagers wordt opgelegd. Daardoor ben je als creatieveling niet altijd meer in staat om van die mooie, typische TROS-programma’s te maken. lees verder
Het zal u vermoedelijk niet zijn ontgaan dat het aanstaande maandag vijf jaar geleden is dat Theo van Gogh werd vermoord. Vrienden en kennissen uit de eerste, de tweede en de derde graad zullen zich de komende dagen uitspreken over hun vriendschap met Theo. Datzelfde geldt voor in alle gradatie voor zijn vijanden. lees verder
Televisie is een meedogenloos medium. Dat wisten wij natuurlijk al, maar er was een Ruud Vreeman voor nodig om dat bewijs opnieuw te leveren. Twee dagen lang zagen wij de burgemeester van Tilburg vechten met een idée fixe, dat zich op zijn voorhoofd had vastgezet als een wc-plopper. lees verder
In tijden van crisis is de Nederlandse televisie een eindeloze bron van vermaak. Bij De Wereld Draait Door sloeg Pieter Lakeman met de vuist op tafel. Een prachtig gezicht! Al lang had ik gehoopt dat iemand dat zou doen bij Yvon Jaspers, want dat lieve meisje vertegenwoordigt voor mij alles wat klef is op de buis. lees verder
Bijna gelijktijdig speelden zich op de televisie drie melodrama’s af. In New York was het eerst David Letterman, die in zijn eigen show opbiechtte dat hij zijn vrouw jaren lang heeft bedrogen. Daarvoor gebruikte hij zijn kantoor bij de studio als peeskamertje voor zijn medewerksters. Zijn eigen vrouw heeft hij trouwens langs dezelfde weg leren kennen, dus zij heeft vast het een en ander geweten of vermoed. lees verder
“Het hoogste dat een mens kan bereiken”, heeft de Chinese wijsgeer Lao-Tsje (604-507 v. Chr.) gezegd, “is onsterfelijk worden zonder er iets voor te doen”.
Nu was Lao-Tsje als stichter van het taoïsme een ironicus, wat inhoudt dat hij best het tegenovergestelde bedoeld kan hebben. lees verder
Een lezer en collega roept mij op mijn stem te verheffen tegen de naamsverandering die het vakblad De Journalist na 114 jaar heeft ondergaan. Abonnees van De Journalist, en dat zijn er een kleine tienduizend, hebben gisteren een blad in de bus gekregen met de naam Villamedia Magazine. lees verder
Een quizvraag. “Paniek in Den Haag na lekken begroting”. Stond deze vierkolomskop afgelopen week op voorpagina van de Volkskrant? Waar of niet waar?
Het goede antwoord is: niet waar. Weliswaar werd de begroting dit jaar gelekt en ontstond er paniek in Den Haag, maar de kop dateert van 16 september 2004. lees verder
Een van de grootste warhoofden die in het culturele wereldje rondloopt, is Kader Abdollah. Elke maandag schrijft hij in de Volkskrant een stukje waaraan geen touw is vast te knopen, omdat hij zichzelf daarin tenminste vier keer tegenspreekt. Kader Abdollah is de man van Grrrote Woorden en Grrrote Gevoelens. lees verder
Jezusmina, wat zijn er tegenwoordig veel pratende vrouwen op de televisie!
En dan bedoel ik niet de vrouwelijke hoofdcommissaris die haar zegje doet over het functioneren van haar corps, of de vrouwelijke manager die een toelichting geeft op het jaarverslag van haar bedrijf. Nee, ik bedoel al die vrouwen die op een kluitje met elkaar praten over de vrouwenproblemen van alledag.
lees verder
De gedachte dat een commissievoorzitter iemand moet zijn die verstand heeft van het te onderzoeken onderwerp is in Nederland niet wijd verbreid. Vooral bij jury’s van literaire prijzen is het normaal dat voorzitter van niets weet. Bijna altijd is de voorzitter hier een min of meer bekend politicus, van wie het tot dusver niemand is opgevallen dat hij (of zij) een liefde heeft voor de literatuur. lees verder
Als wij Joep Dohmen in NRC/Weekblad mogen geloven is Hans Dijkstal de sufste man van Nederland. Ooit was Dijkstal fractievoorzitter van de VVD en daarna minister van Binnenlandse Zaken, maar tegenwoordig is hij voorzitter van de Commissie Integriteit Publieke Omroep. lees verder
Vorige maand heeft de Londense krant The Evening Standard zijn lezers excuses aangeboden voor “de negatieve berichtgeving” uit het verleden. Het waren geen excuses voor een specifieke fout, maar voor een algemene houding. Met de tekst “sorry voor onze zelfgenoegzaamheid”, hoopt The Evening Standard lezers terug te winnen. lees verder
Toen het Algemeen Dagblad in 2004 maar liefst 8,6% van de oplage verloor, kwam hoofdredacteur Jan Bonjer tot een opmerkelijke analyse. In zijn eigen dagblad legde hij uit dat de oorzaak lag bij de luchtvaartmaatschappijen, die zich door de hogere olieprijzen genoodzaakt zagen de passagiers hun dagelijkse krantje te ontnemen. lees verder
In Vrij Nederland las ik een treffend interview van Coen Verbraak met Sjuul Paradijs, hoofdredacteur van De Telegraaf. Op de een of andere manier vind ik dat alles klopt aan Sjuul Paradijs. De Telegraaf is de krant van het volk en het is daarom terecht dat de hoofdredacteur ook uit het volk voortkomt. De voornaam is Sjuul en niet Jules. Ook zeer juist. lees verder