Als ik in de auto zit, gebeurt het wel eens dat ik tijdens het zappen blijf hangen aan Radio 538. Wat je daar te horen krijgt, is een mengelmoes van popmuziek, leuterpraatjes, geintjes trappen en andere beuzelarijen. Het is een auditief behang voor als je even te moe bent om te horen wat er werkelijk in de wereld aan de hand is. lees verder
Een van de kinderen raakte vorige maand geheel onverwacht op de intensive care van het VU-ziekenhuis. Dat het weer helemaal goed zal komen, verhindert niet dat je plotseling anders tegen het leven aankijkt: veel wordt ineens volkomen irrelevant. lees verder
Mijn zoon is met zijn klas, en met nog 25.000 kinderen, naar Ajax-AZ geweest. Ajax-speler Theo Janssen vond het maar niks, al die kinderen. Hij had liever voor volwassenen gespeeld. Dat kan ik mij goed voorstellen, hoewel ik mij afvraag of voetbalsupporters eigenlijk ook niet een soort kinderen zijn. lees verder
Peter Vandermeersch, hoofdredacteur van NRC/Handelsblad, zat achter zijn bureau. Voor hem lagen de kranten en tijdgeschriften uitgespreid. Zijn oog viel op een kop in De Telegraaf.
In koppen maken waren ze altijd sterk geweest bij De Telegraaf, dat moest hij toegeven. lees verder
Zelden heb ik één week zo veel mooie voorbeelden gezien van de macht van de media. Ik telde er sowieso drie, waarvan Spreading Santorum wel het meest komisch is.
U weet ongetwijfeld wie Rick Santorum is. Dat is de Republikeinse presidentskandidaat, die een paar dagen geleden bijna Mitt Romney versloeg bij de voorverkiezingen in Iowa. lees verder
Vooropgesteld zij dat ik een enorme bewondering heb voor mensen die in deze digitale tijden een nieuw papieren blad op de markt brengen. Papier is een mooi product, maar net als kolen, bakeliet of filmrolletjes behoort het tot een vergane tijd. lees verder
De afgelopen week vonden drie bijeenkomsten plaats, waar ik alle drie niet bij ben geweest. De eerste was de rechtszaak van Johan Cruijff tegen zijn medecommissarissen. Het mooie van de moderne media is dat je de gebeurtenissen per minuut kunt volgen, terwijl je gewoon thuis zit. lees verder
De acteur Tom Jansen is mijn oudste vriend. Onlangs hebben wij berekend dat wij elkaar al bijna vijftig jaar kennen. Eigenlijk zijn wij in alles elkaars tegenpool, maar wij hebben één ding gemeen: Wij zijn allebei laatbloeiers. Wij zijn pas echt hard gaan werken in het tweede deel van ons leven. lees verder
De laatste tijd ben ik gespitst op wat ik maar even de Diederik Stapel Berichten (DSB) noem. Dat zijn berichten over een of ander wetenschappelijk onderzoek, waarvan je denkt: het zou waar kunnen zijn, maar er moet toch even naar gekeken worden. Deze week kwam ik weer zo’n DSB tegen: Amerikanen die naar Fox News kijken, zijn slechter op de hoogte van de actualiteit dan mensen die helemaal niet naar het nieuws kijken! lees verder
Het was nog vroeg in de ochtend en de trams reden nog niet, toen er luid op de deur werd gebonkt. Ik schrok wakker, strompelde uit bed, maar voor ik open kon doen, werd de deur ingetrapt. Twee mannen in lange leren jassen stonden in de gang.
“Politie, meekomen!”. lees verder
“Alles is ijdelheid”, staat in het boek Prediker, maar toch zijn sommigen ijdeler dan anderen. Van mensen die veel in de media verschijnen, kun je veilig aannemen dat zij bijzonder ijdel zijn. Daarbij is televisie het geijkte medium om beroemd te worden, iets wat onder jongeren een droom schijnt te zijn. lees verder
Via internet keek ik naar de (uitverkochte) Avond van de Polemiek, die door Hafid Bouazza werd gewonnen. De prijs gun ik hem van harte, want hij zei behartigenswaardige woorden, maar een polemiek was zijn voordracht eigenlijk niet.
Een polemiek wordt gevoerd door twee of meer partijen en aan eind door één van hen gewonnen. lees verder
Aan Pierre Vinken, oud topman van Reed Elsevier, vroeg ik waarom de kranten het zo moeilijk hebben en hij gaf mij het volgende lijstje: “minder advertenties, minder abonnees, minder lezende jongeren, meer nieuwe media en dus ook meer kanalen voor reclame, relatief dure bezorging, stijgende productiekosten, stijgende loonkosten en tenslotte te veel kranten”. lees verder
Juist had mijn vrouw op de ontbijttafel het eitje neergezet dat zij zo liefderijk voor mij had gekookt, toen ik mijn ochtendkrant opsloeg en in het gezicht staarde van Moammar Kadhaffi.
Hij heeft dus het loodje gelegd”, ging er door mij heen. Eigenlijk dacht ik “hij heeft dus het loodje gelegd, de rakker”, maar in het aangezicht van de dood past enige terughoudendheid, zelfs als het gaat om de dood van een dictator. lees verder
Onlangs maakte Willem Otterspeer bekend dat Willem Frederik Hermans zich destijds heeft aangemeld bij de Kultuurkamer. Of Hermans ook daadwerkelijk lid is geweest van dit, door de Duitse bezetters ingestelde orgaan, kon Otterspeer niet bewijzen. Met zijn onthulling liep Otterspeer vooruit op de publicatie van zijn Hermans- biografie, die hij momenteel aan het schrijven is. lees verder
Ethiek is de bezinning op het zedelijk leven. Ethiek bestudeert niet de mens zoals hij (of zij, enz.) is, maar zoals hij zou moeten zijn. Daarom heeft ethiek weinig met wetenschap te maken, hoewel het vaak als een apart vak op de universiteiten wordt gedoceerd. Van oudsher is de ethicus in Nederland van christelijke huize en je zult ze vooral vinden aan de VU en aan de hogescholen van Nijmegen en Tilburg. lees verder
U kent de tweede wet van Pam?
Die luidt: Nederlandse televisie gaat alleen maar over televisie. Ik hoef het eigenlijk niet meer uit te leggen, maar kijk naar een willekeurig talkshow en u zult vaststellen dat de gasten voor 99,9999% mensen zijn die al eerder op de televisie zijn geweest. lees verder
Dol op opinies surfte ik eens naar Mootz.com, de nieuwe mediasite van “NOS-coryfee” Charles Groenhuijsen. Persoonlijk wist ik niet dat hij een NOS-coryfee was, maar als hij dat zelf zegt zal dat wel zo zijn. Mootz schijnt van het Engelse Moot te komen, de pomp waar de bewoners van een dorp bijeenkwamen om de stand van zaken te bespreken. lees verder
Onlangs demonstreerde iemand mij een App, waarop een aantrekkelijk meisje te zien is, die je kunt laten dansen door je mobiele telefoon te bewegen. De eerste grap is dat af en toe haar rokje opbolt, zoals in die befaamde scene van Marilyn Monroe. De tweede grap is dat je met handbewegingen kunt proberen het meisje in zo’n positie te krijgen dat je onder haar rokje kunt kijken. lees verder
Van Milo Anstadt, die deze week op 91-jarige is overleden, realiseer ik mij pas nu hoe bejaard hij eigenlijk was. En dat is vreemd, want de meeste van zijn autobiografische boeken heb ik gelezen. Ik moet dus geweten hebben dat hij als Jood in 1920 in het Poolse Lwow is geboren, de stad die door de Duitsers Lemberg werd genoemd en waar Menten zo vreselijk heeft huisgehouden. lees verder
Vandaag behandelen wij een nijpend probleem dat de natie al enige tijd bezighoudt: moet Mart Smeets met pensioen?
Laat ik voorop stellen dat het fenomeen van het pensioen mij onsympathiek is. Altijd wordt beweerd dat ouderdomsvoorzieningen ten koste gaan van de jongeren, maar het ligt juist andersom. lees verder
“Onze reputatie is meer waard dan honderd miljoen dollar”, heeft Rupert Murdoch eens gezegd. Toch gelooft niemand dat zijn berouw over de riooljournalistiek van zijn krant News of the World oprecht is. Zijn spijtbetuiging werd dan ook niet door hemzelf uitgesproken, maar door zijn zoon James die, nu hij dit rotklusje heeft opgeknapt, een sterke kandidaat is om zijn vader op te volgen. lees verder
De oplagecijfers van het eerste kwartaal 2011 laten zien dat veel Nederlandse dagbladen nog altijd in zwaar weer verkeren. Het zijn grote woorden, maar het is waar dat de kranten zich opnieuw moeten uitvinden. Zij dienen zich aanpassen aan het digitale tijdperk, maar zij weten nog niet precies hoe. lees verder
Nog in geen honderd jaar ben ik van plan een ander stukje over Geert Wilders te schrijven dan het stukje dat ik nu over Geert Wilders aan het schrijven ben. Halverwege dit stukje zal ik mijn mening over Geert Wilders met geen jota veranderen. Dat gebeurt niet, in geen duizend jaar. lees verder
Bladerend door oude recensies viel het mij op dat de befaamde Manderijnen op Zwavelzuur van Willem Frederik Hermans regelmatig “scheldkritieken” worden genoemd. Dat verbaasde me. Hermans is scherp en gemeen, maar schelden doet hij haast nooit. Het ergste scheldwoord dat ik van hem – en dus niet van zijn romanpersonages – heb kunnen vinden is: oetlul. lees verder
Mijn hart sprong open toen ik op internet door de collectie polaroids bladerde van Jamie Livingston. Deze New Yorkse fotograaf nam op 31 maart 1979 zijn eerste polaroid, een foto van zijn vriendin Mindy Goldstein. Die daad beviel hem zo dat hij besloot voortaan elke dag een polaroid te nemen. Geen twee of drie, maar slechts één, een gewoonte die hij heeft gecultiveerd tot 25 oktober 1997, toen hij stierf aan kanker. lees verder
Eerlijk gezegd kost het me moeite mee te jubelen in het koor dat Willem O.(dysseus) Duys heeft uitgeroepen tot de grootste tv-persoonlijkheid ooit. “Een avond je AVRO, daar blijf je voor thuis”, is in de tijd dat Duys furore maakte lang de slogan geweest. Maar voor mij was dat de reden om zachtjes de deur achter me te sluiten en mijn ouders alleen te laten met de beeldbuis. lees verder
Het is al weer twintig jaar geleden dat ik op een zonnige middag door de Amsterdamse binnenstad flaneerde en onverhoeds werd overvallen door een reclamezuil met daarop de beeltenis van Aad van den Heuvel, toentertijd een Bekende Nederlander.
Maar wat zag die arme man eruit!
De foto moest genomen zijn tijdens een folterpartij, want het bloed spatte naar alle kanten. lees verder
De arrestatie van Dominique Strauss-Kahn heeft in elk geval de diepe verschillen tussen de Verenigde Staten en Frankrijk duidelijk gemaakt. Een mooie gelegenheid derhalve om eens na te gaan waar uzelf staat. Bent u meer een Anglofiel, of meer een Francofiel?
That’s the question, c’est la question. lees verder
Oh, wat een schattige foto’s van de Koningin en haar gevolg!
Ze zijn te zien op de site van Arthur Batenburg en HP/De Tijd. Batenburg is de fotograaf die ze schoot. Hij liep te wandelen in het Apeldoornse bos, toen hij een paar koetsjes voorbij zag hobbelen. Hij moest zich even in de ogen wrijven, want wie zag hij daar allemaal zitten? lees verder