The Max Pam Globe

De vreugde, de provincie en de rommel

Omdat ik op de route naar het Museumplein woon, kon ik ze vanaf mijn balkon gadeslaan. Voor de wedstrijd kwamen ze langs in een stroom van scooters en fietsers, luid toeterend en uitgedost in het oranje. Er waren ook wandelaars, meer gehaast, velen met een flesje bier in de hand. Wat opviel was het grote aantal vrouwen in de optocht.

Ik heb altijd gedacht dat voetbal een typische mannenaangelegenheid is, maar het lijkt erop dat vrouwen aan de viering in gelijke mate hebben meegedaan. Misschien is samenkomen en samenzijn een typische vrouwenaangelegenheid.
Drie uur na de wedstrijd kwamen ze weer langs, dit keer in de tegenovergestelde richting. lees verder

Bedenkingen bij de kleur oranje

Mijn zoon ging gisteren voetbal kijken bij een lieve, kinderrijke familie. Zelf hebben ze vier – misschien wel vijf – kinderen, maar de deur staat altijd open. Nog een kind erbij? Gezellig, kom gauw binnen!

Ze zijn van keurige afkomst. De man doet iets in ontwikkelingshulp en internationale betrekkingen, waardoor ook een aureool van idealisme op ze afstraalt. Soms ben ik jaloers op ze, omdat ze naast alles een vanzelfsprekende huiselijkheid verspreiden die ikzelf volkomen mis.

Toen ik in de pauze van de wedstrijd binnenkwam, trof ik ze zoals ik ze nog nooit had gezien: helemaal uitgedost in het oranje. De hele familie – grootouders, broers en zusters – het was een en al oranje dat de klok sloeg. lees verder

Scheidsrechter een beklagenswaardige figuur

Vandaag wil ik het met u hebben over de scheidsrechter, die beklagenswaardige figuur in de sport die recht moet spreken over de gedragingen van twee elkaar tegenstrevende partijen.

Tegenwoordig kent elke sport wel een of andere vorm van arbitrage, maar dat is niet altijd zo geweest. Wij kunnen hier al direct het onderscheid maken tussen de oersporten waarbij de scheidsrechter eigenlijk overbodig is en de moderne sporten waarbij de scheidsrechter onmisbaar is.

Gerommel tussen de deelnemers was er al in het oude Griekenland, maar toch kenmerken de oersporten zich door een minimum aan discussie over de vraag wie er heeft gewonnen. Wie als eerste de finish passeert, is de winnaar. lees verder

Van mijn voorhuid heb ik veel plezier

In zijn boek From the Ashes of Sobibor beschrijft Thomas Blatt hoe hij, vijftien jaar oud, probeerde te vluchten voor de razzia’s in zijn Poolse geboortestad Izbica. Hij weet een treinkaartje te bemachtigen, maar vlak voor de grens wordt hij aangesproken door de conducteur die hem sommeert de broek te laten zakken.

Er zit voor Blatt niets anders op, om middenin de trein en ten overstaan van de andere reizigers, gehoor te geven aan wat hem is bevolen. En inderdaad: Blatt is besneden. Hij wordt uit de trein gehaald en via allerlei gevangenissen komt hij tenslotte terecht in het vernietigingskamp Sobibor. Hij is daar een van de weinigen die zal overleven.

Wat Blatt is overkomen, was na de oorlog voor veel Joden een reden om zich niet meer te laten besnijden. Mijn vader was nog besneden, ik niet. lees verder

Umberto Tan als staatssecretaris

De volgende weergave van feiten is tot stand gekomen dankzij mijn goede contacten bij de VVD. Ook heb ik gesproken met vele anderen die bij de formatie zijn betrokken.

Ons verslag begint als informateur prof. dr. Uriël Rosenthal zich in zijn werkvertrek van de Eerste Kamer over de stukken buigt. Op dat moment wordt op de deur geklopt en stapt Mark Rutte binnen. Het zou zijn zoon kunnen zijn. Ze geven elkaar een hand en gaan tegenover elkaar zitten.

“Is er nog nieuws, Uri?”.

“Een brief van Bolkestein. Hij vindt dat Nederland in het buitenland de risee wordt, als er een regering komt met Wilders. En een brief van Weisglas. Hij vindt dat Nederland in het binnenland de risee wordt, als er een regering komt met Wilders”. lees verder

Schuif lijsttrekkers in de MRI-scanner

Twee jaar geleden wandelde de toenmalige minister Ronald Plasterk geheel uit vrije wil het Academisch Ziekenhuis binnen om even later in de MRI-scanner te worden geschoven. De bedoeling is dat psychologen en neurowetenschappers in zijn ziel gaan kijken.

Plasterk krijgt een aantal plaatjes te zien, variërend van een vrijend paartje tot een man met een pistool aan zijn hoofd. Niet alle plaatjes zijn even extreem.

Er wordt bijvoorbeeld ook een eenvoudig broodje kroket getoond. Aan de hand van de scan kan men vaststellen op welke plaatjes de minister het heftigst scoort en of de associaties die bij hem worden opgeroepen positief dan wel negatief zijn. lees verder

Wilders staat aan rand afgrond

Tot dusver heb ik steeds gedacht dat Geert Wilders de enige is die Geert Wilders ten val kan brengen, maar door zijn optreden bij Nova afgelopen maandag zag ik ineens hoe kwetsbaar hij is geworden voor de politieke buitenwereld.

Op zichzelf was hij al bijzonder dat hij bij Nova is gaan zitten. Aan die rubriek, die hij steeds had beschouwd als de spreekbuis van de linkse kerk, was hij altijd voorbijgegaan. Maar kennelijk had hij Nova dit keer nodig en kennelijk had Nova niet de moed om zelf een keer nee te zeggen.

Wat wij bij Nova zagen, was een man die in een heftige tweestrijd verkeert.

Hij was zowel hard als zacht. Hij was zowel voor als tegen. Hij was zowel aardig als onaangenaam. Hij gedroeg zich als de oppositie, maar hij wil graag regeren. lees verder

Fluitend kampioen worden

Er is wel eens beweerd dat debaters zijn als de inktvissen die, zodra zij in het nauw komen, zwarte inkt verspreiden om aan het zicht te onttrekken wat zij precies hebben gezegd. Je ziet dat veel gebeuren in de talloze verkiezingsdebatten die momenteel worden gehouden. Het is een mooi gezicht, dat democratische vliegen afvangen, maar eerlijk gezegd heb ik meestal geen idee waar het overgaat.

Neem de AOW.

Bij de ene partij begint de verhoging in 2015, bij de andere partij in 2020. De ene partij doet er in 2015 eerst één jaartje bij tot 66; de andere partij doet er in 2020 ineens twee jaartjes bij. Of zoiets. “Om de pijn te verzachten”, zoals dat heet, wordt er door alle partijen onmiddellijk gecompenseerd. Daar moet u maar eens opletten. Er kan geen maatregel worden genomen, of ons worden gelijktijdig goedmakertjes beloofd. lees verder

De kern van de economie

In aanmerking genomen dat hij zijn partij heeft moeten zuiveren van zulke types als Geert Wilders en Rita Verdonk, gun ik het Mark Rutte van harte dat hij zo hoog in de peilingen staat. Maar ik heb wel moeite met de nieuwe slogan van zijn partij: “De economie kan wel wat VVD gebruiken”.

De economie, wat is dat eigenlijk?

De  economie wordt bestudeerd door mensen die zich econoom noemen, wat Hugo Brandt Corstius bracht tot de definitie: “Een econoom is iemand die het beter weet dan een andere econoom”. Zeker is dat alle economen het altijd beter weten dan ik. Telkens luisterde ik geïmponeerd, mij voorbereidend op hogere benzineprijzen of lagere aandelen. Een paar maanden later waren de benzineprijzen gedaald en de aandelen gestegen. lees verder

Herdenken doe je in je eentje

Als ik aan de oorlog denk, denk ik aan mijn ouders. Zelf ben ik een jaar na de oorlog verwekt. Toen ik later had uitgerekend dat er tussen hun trouwerij en mijn geboorte minder zat dan negen maanden, kreeg ik te horen dat het huwelijk was uitgesteld vanwege een aanval van geelzucht bij mijn moeder.

Ook hadden ze geen woning, want toen mijn vader terugkwam, bleken er andere mensen te wonen in het huis dat hij destijds hals over kop had verlaten.

En zo werd ik geboren in een kale bovenwoning in Amsterdam-Oost, die men ouders tenslotte hadden gevonden. Tien jaar geleden heb ik nog met een cameraploegje aangebeld bij mijn geboortehuis, ongeveer zoals in Man bij hond. Maar een uitnodiging op te komen eten zat er niet in. Integendeel. lees verder

Seneca stemt op Job Cohen

De verkiezingscampagne is begonnen en de lijsttrekkers zijn weggestoven. Ze zullen er alles aan doen om zichzelf zo aantrekkelijk mogelijk te presenteren en hun concurrenten uit te schakelen. Ondertussen is er behoefte aan verdieping en aan meer inhoud. Ook voor journalisten is hier een taak weggelegd. Zo schrijft de jonge filosoof Rob Wijnberg in NRC.Next mooie stukjes, waarin hij politici en politieke ideeën de maat neemt. Omdat tegenwoordig ook de kwaliteitskranten in een harde concurrentiestrijd zijn verwikkeld, wil ik niet achterblijven.

“Wie met zachtheid beveelt, wordt het best gehoorzaamd”, zei Seneca (1v.Chr.-65 n. Chr.). Hieruit blijkt dat deze filosoof, die nog geprobeerd heeft de jonge Nero in toom te houden, in deze tijd ongetwijfeld op Cohen zou hebben gestemd. lees verder

Big Boss, Marcouch en conseglierie

In VPRO’s Tegenlicht zag ik een documentaire over de mislukte pogingen om Ahmed Marcouch gekozen te krijgen tot PvdA-lijsttrekker van het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart. Het was een intrigerende uitzending, die meer vragen opriep dan oploste.

Wie niet had geweten dat het over een politieke partij ging, zou vermoedelijk hebben gedacht dat hij zat te kijken naar een aflevering van een serie over een maffiafamilie. Er werd door mannen veel op schouders geklopt en er werd ook in armen gesloten. En er waren vrouwen, die met vuur hun loyaliteit kenbaar maakten, zoals alleen vrouwen dat kunnen. De protegé van de Big Boss had verloren, maar de familie zou zich over hem ontfermen. Hoe hij dat ooit zou terugbetalen, daarover zou later worden beslist. lees verder

De anti-Freud Club

Volgens de psychoanalytica Iki Freud zou ik mij vrolijk hebben gemaakt over het feit dat de psychoanalyse niet langer wordt vergoed en zou ik de spot hebben gedreven met Sigmund Freud.

Het is waar dat ik graag de spot drijf met alles wat leeft en bloeit. Zo vlas ik op een stukje over de paus, die een verhouding heeft met het negenjarige meisje Aïsja, zo geschreven dat moedwillig alle wereldgodsdiensten door elkaar worden gehaald. Maar met de heilige verontwaardiging der gelovigen moet je tegenwoordig erg oppassen – voor je het weet staat er iemand op je stoep te schreeuwen. Gelukkig is dat met de volgelingen van Sigmund Freud niet het geval. Dat zijn vrijwel zonder uitzondering rustige mensen.

Eigenlijk weet ik niet eens of ik mij vrolijk heb gemaakt over de psychoanalyse. lees verder

De restjes van Rudy Kousbroek (1929-2010)

Juist voor het weekend kreeg ik zijn laatste boek Restjes opgestuurd, met opdracht. “Voor Max Pam”, stond er, “en voor zijn onsterfelijke hond -  op de valreep”.

Hij ging dus dood, maar Rudy Kousbroek kon overdreven pessimistisch zijn, dus het zou vast wel meevallen. Maar een paar dagen later was het toch zover. Mijn hond, die de Restjes met grote gretigheid had verorberd en daarna in haar mand lag te verteren, werd ineens wakker en barstte uit in een langgerekt gehuil.

Het was gebeurd. Rudy had zijn laatste adem uitgeblazen.

Vooral op het laatst van zijn leven, toen hij wat dikker was, had hij zelf iets van een teddybeer. Een man met een hoge aaibaarheidsfactor, al hield hij ervan om mensen die in zijn ogen iets doms hadden gedaan de zwaarste straffen toe te wensen. lees verder

De droom van een eigen huis

Bij elke verkiezing kom ik voor de vraag te staan of ik zal stemmen tegen mijn eigenbelang. Zo zijn er verschillende partijen waarvoor ik een zekere sympathie heb, maar die maatregelen voorstaan die rechtstreeks ingaan tegen mijn eigenbelang. En vice versa.

Neem de hypotheekrenteaftrek.

Verschillende partijen willen die afschaffen of inperken en zij zullen mij daarmee direct treffen in mijn portemonnee. Dertien jaar geleden heb ik een huis gekocht, een heel pand nog wel, dat bij mij om de hoek te koop stond. Ik liep er langs, keek naar binnen en was verkocht. Jammer dat ik zoiets nooit zou kunnen betalen. Maar in een vlaag van grootheidswaan ging ik toch naar zo’n adviesbureau, waar ik werd ontvangen in een witte kamer met designstoelen. lees verder

Schuld en Boete

“Ik buig niet voor jou, ik buig voor het lijden van de mensheid”, zegt Raskolnikov tegen zijn achtervolger in Schuld en Boete van Dostojevski. De hoofdpersoon uit de roman heeft een dubbele moord gepleegd, op een oude woekeraarster en op haar zuster.

De slachtoffers zijn niet bepaald kroonjuwelen van de menselijke soort en niemand zal ze missen. Omdat niemand Raskolnikov heeft gezien bij het plegen van zijn daad zou hij gewoon kunnen doorleven, maar Raskolnikov wordt overmand door wroeging en geeft zichzelf aan. Hij beseft dat hij geen Übermensch is, maar even nietswaardig als alle andere mensen. Het is zijn boetedoening dat hij zich tot acht jaar Siberië laat veroordelen. Zo’n strafkamp betekende veelal het wegkwijnen in een ijzige dood. lees verder

De nieuwe Messias is opgestaan

De nieuwe Messias is opgestaan en hij heet Job Cohen. Volgens zijn volgelingen is Job Cohen een geweldige burgemeester geweest.

Verder is hij de ideale lijsttrekker, het zonnetje in Nederland, onze hoop voor de toekomst, een uitstekend debater die al zijn concurrenten op hun plaats heeft gezet, de Hollandse Obama, de auteur van de briljante Cleveringa-lezing, de man die de boel bij elkaar heeft gehouden na de moord op Theo van Gogh, de bruggenbouwer, de verzoener, de nieuwe Drees, de man die boven de partijen staat, de regent die geen regent is, de politicus van het bindend leiderschap, kortom Job Cohen is ‘een toppertje’.

En dan heb ik nog vele positieve kwalificaties vergeten. Zelf vond ik Schelto Patijn beter.  lees verder

Juf, hij deed het ook!

De morgen na het boekenbal werd ik eeuwig jong wakker. Ik gaf de kater op mijn voeteneinde een enorme trap, zodat hij met een boog het raam uitvloog. Daarna bekende ik hartstochtelijk de drie groupies, die na het bal met me mee waren gegaan en die nu met hun benen lagen klapperen. Toen ik daarmee klaar was, sprong ik uit bed – verfrist, energiek en met een niet te temmen levenslust.

“Dat ik sterfelijk ben, moet eerst maar eens bewezen worden”, heeft Harry Mulisch eens gezegd. De nestor van de Nederlandse literatuur was – 82 lentes jong – zelf aanwezig op het Boekenbal om zijn woorden kracht bij te zetten.

Ik kleedde me aan en verorberde een grote kom muesli met yoghurt en verse bosvruchten, die nog diezelfde morgen waren geplukt. Wat had ik een zin om te schrijven! lees verder

Leve de Partij voor Pijpbelangen!

En zo stond ik, nadat ik mijn zoon naar school had gebracht, om kwart voor negen ’s ochtends in het stemlokaal. Voor me in het hokje lagen twee grote uitgespreide vellen en een rood potlood.

Ik draaide het rode potlood een paar keer liefderijk tussen de vingers. De vorige keer ging het nog met een stemmachine, maar dat was gelukkig weer afgeschaft. Stemmen beschouw ik als een ritueel, waar geest én lichaam bij zijn betrokken. Heel de mens. De hostie laat je ook niet door een robot op iemands tong leggen. Niet de joods-christelijke traditie, waar André Rouvoet zo de mond van vol heeft en die de Joden niets anders heeft gebracht dan vernietiging, staat symbool voor de westerse democratie. Het is dat mooie rode potlood.

Daar stond ik, en de vraag was alleen nog op wie ik zou gaan stemmen. lees verder

Draaien is een deugd

Een van de beste films van Laurel en Hardy heet Tit for Tat. De dikke en de dunne krijgen daarin ruzie met hun buurman, met als gevolg dat ze om de beurt elkaars eigendommen afbreken, totdat werkelijk alles is vernield. De film, een klassiek meesterwerk uit 1935, laat zien wat koppigheid vermag.

De uitdrukking Tit for Tat is later uitgewerkt in de speltheorie, maar is zo’n beetje op alle terreinen bruikbaar. In de rechtspraak, in het zakenleven, in de liefde en ook in de politiek. De vraag daarbij is hoe partijen met tegenovergestelde belangen in onderhandelingen voor zichzelf het optimale resultaat kunnen verwerven.

Partij A doet een voorstel en partij B wijst dat af. Op zijn beurt wijst partij A elk voorstel af dat partij B inbrengt. lees verder

Pap, er staat dat je een moordenaar bent

Een maand geleden werd het Hamas-kopstuk Mahmoud al-Mabhouh dood aangetroffen in zijn hotelkamer in Dubai. Omgebracht. Vermoedelijk gewurgd, al is hij volgens Hamas eerst gemarteld en daarna geëlektrocuteerd.

Ook wordt beweerd dat al-Mabhouh is vergiftigd. Er zouden pillen in zijn kamer zijn gevonden, om het op een zelfmoord te laten lijken. Al-Mabhouh is gedood door een elfkoppig liquidatieteam, bestaande uit tien mannen en een vrouw. Zijn reisden met valse paspoorten, waarvan de foto’s nu op het internet zijn gezet. Ik kijk naar de elf foto’s en denk: zo zien dus elf moordenaars eruit.

Toch is het nog maar de vraag of die foto’s sporen met degenen die de paspoorten bij zich droegen. Aangezien de aanslag goed is voorbereid, zal er met de foto’s wel zijn geknoeid.  lees verder

Crisis? Ga naar München!

Als er nog een tweede financiële crisis aankomt, kun je maar het beste naar München vluchten, want het lijkt wel of de eerste crisis aan die stad totaal voorbij is gegaan. Het historische centrum straalt een rijkdom uit, die wij in Nederland nauwelijks kennen.

Zelden zoveel juwelierswinkels bij elkaar gezien. En dan heb ik het niet over juwelierswinkels van het lommerdachtige type, waar je ook een horloge of een paar Zeeuwse knoopjes heen kunt brengen, maar van die zaken waar je eerst een afspraak moet maken om er überhaupt naar binnen te mogen.

In München zitten dat soort zaken vol. Door de etalageruit turend, kan ik ze zien zitten, de rijke Duitse vrouwen, die vergezeld door hun mannen onbeperkt Schmuck aan het uitzoeken zijn. lees verder

Voortaan naakt vliegen, maar eerst een klysma

De Süddeutsche Zeitung meldde gisteren dat er langs de Israëlische stranden ‘zwemmende bommen’ zijn aangetroffen. De explosieven, die 15 tot 25 kilo springstof bevatten, vormen een nieuw wapen in de strijd van de Palestijnen tegen Israël.

De vrienden van Gretta Duisenberg, Dries van Agt en Hans van Mierlo zijn op het idee gekomen als wraak op de dood van Mahmoud al-Mabhouh, de Hamas-leider die onlangs in Dubai door de Israëlische geheime dienst zou zijn geliquideerd. Hamas reageerde met trots en verklaarde dat men steeds zal blijven zoeken naar nieuwe methodes om de vijand te treffen.  De zwemmende bommen werden juist op tijd door Israël onschadelijk gemaakt met op afstand bestuurbare robots. lees verder

Den Uyl, Wouter Bos en Avatar

Voor zijn negende verjaardag gingen wij naar Avatar, mijn zoon en ik. Dat mocht eigenlijk niet, want de film is voor twaalf jaar en ouder, maar hij is wel wat gewend en hij had zich er al weken op verheugd.

Zijn moeder kleedde hem wat ouwelijk aan en hijzelf deed zijn capuchon over het hoofd, zodat hij eruit zag als een rappertje. Onze nerveusiteit was ongegrond. Wij liepen gewoon naar binnen en kregen onze 3D-bril aangereikt.

De film viel ons beiden nogal tegen. Het verhaal is erg onnozel. In elk geval zit de fantasie niet in het Boy meets Girl thema, waardoor de film maar geen Romeo & Julia of Westside Story wil worden. lees verder

Tussen goed en kwaad

Mijn zwager is een stoere zeebonk. Hij heeft  sterke armen en blonde krullen, uiterlijkheden waar de vrouwen dol op zijn. Maar hij is vaak op zee.

Begonnen op grote zeilboten is hij tegenwoordig stuurman op een van de Greenpeace-schepen.

Soms valt hij in als kapitein. Dankzij die prachtige, door Jules Vernes voorspelde uitvinding van het skypen kunnen wij van hem wel eens een glimp opvangen als hij aan de andere kant van de wereld in actie is. Hij leidt een avontuurlijk leven. Hoge golven spatten over het dek. Juist omdat ideologisch fanatisme aan hem voorbijgaat, vermoed ik dat hij van groot belang is voor de organisatie. Hij weet te actievoerders te vertellen hoe ver ze kunnen gaan en waar ze moeten stoppen. lees verder

Kunnen jullie wel met z’n allen!

Moeten we nou echt samen met die Britten dat arme IJsland knevelen tot het jaar 2025?

Kom op, zeg! De IJslanders hebben natuurlijk volkomen gelijk dat zij niet willen opdraaien voor de verliezen van gedupeerde Icesave-spaarders. Die spaarders hebben op hun zoektocht naar de hoogste rente bewust een risico genomen en ook ik kan niet inzien waarom de burgers van IJsland daarvoor jaren krom moeten liggen. Het veto van de IJslandse president Olafur Grimsson is terecht en al die waarschuwingen dat IJsland “aan zijn verplichtingen moet voldoen” zijn onterecht.

Welke verplichtingen?

Icesave was een private bank. Het geld van die bank is verdwenen. De IJslandse burgers hebben daar niet van geprofiteerd. lees verder

Geen Endlösung zonder christendom

Met zijn stuk Hoe Europa zijn zelfvertrouwen verloor heeft Frits Bolkestein zich opnieuw geschaard onder wat de filosoof Daniel Dennett heeft omschreven als de believers in belief. Dat zijn mensen die zelf niet geloven, die de inhoud van het geloof vaak als onhoudbaar of zelfs als onzinnig afwijzen, maar die het toch heilzaam vinden dat anderen wel geloven.

Zo is voor Bolkestein het christendom een godsdienst waar wij zo’n beetje alle westelijke waarden aan te danken hebben. Zelfkritiek, zelfrelativering en schuldbesef zijn inherent aan het christendom en hebben geleid tot vrijheid, tolerantie en welvaart. lees verder

Gooi dicht die Noord-Zuidlijn

De reactie van oud-wethouder Geert Dales doet mij denken aan die van Renate Rubinstein, toen in 1976 het Weinreb-rapport uitkwam. Anders dan Renate meende, bleek Weinreb geen stille verzetsheld, maar een schurk die met de angst van onschuldige mensen goed geld had verdiend. Het stond allemaal in een rapport, twee delen dik.

Renate die jarenlang ten gunste van Weinreb had gepolemiseerd, werd om commentaar gevraagd. Ze vroeg bedenktijd. ‘Even geduld a.u.b.’, schreef ze. Maar ze kwam er nooit meer op terug.

Gaat Dales hetzelfde doen? Gisteren werd hem om commentaar gevraagd op de harde woorden, die een enquêtecommissie heeft geuit in een rapport over het debacle van de Noord-Zuidlijn. lees verder

De hemel als golf van 15 meter

Toen ik dit jaar op Hawaï mijn vakantie vierde, waande ik mij soms in de hemel op aarde. De natuur is uitbundig, het klimaat dankzij de zeewind bijzonder aangenaam, de stranden zijn de mooiste die ik ooit heb gezien en als je staande op een rots over de oceaan tuurt, krijg je langzaam een ander gevoel voor tijd.

Noem het de natuur, zen of God. Of opgaan in het Zijnde.  Zelf benoem ik het liever niet en loop ik terug naar de auto als de zon ondergaat.

Waar ik op Hawaï met veel ontzag naar keek waren de surfers, een apart volkje van  hippies dat in oude Volkswagenbusjes rondtrekt van de ene branding naar de andere.  Ademloos keek ik toe hoe zij in de zee lagen te wachten, tot die ene golf hen op zou tillen voor een race tegen die gekrulde klauw van water. lees verder

God en zijn hitmannen

De priester komt voor in vele godsdiensten als een bemiddelaar tussen God en de mens. Meestal is de priester een man, zoals in het katholicisme, maar priesteressen zijn geen uitzonderingen.

Voor het priesterschap krijg je in de katholieke kerk een opleiding aan een seminarie, die een jaar of zes duurt. Je wordt niet zo maar priester, want aan het eind van de opleiding word je gezegend met speciale bevoegdheden. Je mag preken en je mag de laatste sacramenten toedienen.

Uit deze bevoegdheden blijkt dat het priesterschap geen normaal beroep is. Het is ook een roeping. lees verder