The Max Pam Globe

Leve de Partij voor Pijpbelangen!

En zo stond ik, nadat ik mijn zoon naar school had gebracht, om kwart voor negen ’s ochtends in het stemlokaal. Voor me in het hokje lagen twee grote uitgespreide vellen en een rood potlood.

Ik draaide het rode potlood een paar keer liefderijk tussen de vingers. De vorige keer ging het nog met een stemmachine, maar dat was gelukkig weer afgeschaft. Stemmen beschouw ik als een ritueel, waar geest én lichaam bij zijn betrokken. Heel de mens. De hostie laat je ook niet door een robot op iemands tong leggen. Niet de joods-christelijke traditie, waar André Rouvoet zo de mond van vol heeft en die de Joden niets anders heeft gebracht dan vernietiging, staat symbool voor de westerse democratie. Het is dat mooie rode potlood.

Daar stond ik, en de vraag was alleen nog op wie ik zou gaan stemmen. lees verder

Draaien is een deugd

Een van de beste films van Laurel en Hardy heet Tit for Tat. De dikke en de dunne krijgen daarin ruzie met hun buurman, met als gevolg dat ze om de beurt elkaars eigendommen afbreken, totdat werkelijk alles is vernield. De film, een klassiek meesterwerk uit 1935, laat zien wat koppigheid vermag.

De uitdrukking Tit for Tat is later uitgewerkt in de speltheorie, maar is zo’n beetje op alle terreinen bruikbaar. In de rechtspraak, in het zakenleven, in de liefde en ook in de politiek. De vraag daarbij is hoe partijen met tegenovergestelde belangen in onderhandelingen voor zichzelf het optimale resultaat kunnen verwerven.

Partij A doet een voorstel en partij B wijst dat af. Op zijn beurt wijst partij A elk voorstel af dat partij B inbrengt. lees verder

Pap, er staat dat je een moordenaar bent

Een maand geleden werd het Hamas-kopstuk Mahmoud al-Mabhouh dood aangetroffen in zijn hotelkamer in Dubai. Omgebracht. Vermoedelijk gewurgd, al is hij volgens Hamas eerst gemarteld en daarna geëlektrocuteerd.

Ook wordt beweerd dat al-Mabhouh is vergiftigd. Er zouden pillen in zijn kamer zijn gevonden, om het op een zelfmoord te laten lijken. Al-Mabhouh is gedood door een elfkoppig liquidatieteam, bestaande uit tien mannen en een vrouw. Zijn reisden met valse paspoorten, waarvan de foto’s nu op het internet zijn gezet. Ik kijk naar de elf foto’s en denk: zo zien dus elf moordenaars eruit.

Toch is het nog maar de vraag of die foto’s sporen met degenen die de paspoorten bij zich droegen. Aangezien de aanslag goed is voorbereid, zal er met de foto’s wel zijn geknoeid.  lees verder

Crisis? Ga naar München!

Als er nog een tweede financiële crisis aankomt, kun je maar het beste naar München vluchten, want het lijkt wel of de eerste crisis aan die stad totaal voorbij is gegaan. Het historische centrum straalt een rijkdom uit, die wij in Nederland nauwelijks kennen.

Zelden zoveel juwelierswinkels bij elkaar gezien. En dan heb ik het niet over juwelierswinkels van het lommerdachtige type, waar je ook een horloge of een paar Zeeuwse knoopjes heen kunt brengen, maar van die zaken waar je eerst een afspraak moet maken om er überhaupt naar binnen te mogen.

In München zitten dat soort zaken vol. Door de etalageruit turend, kan ik ze zien zitten, de rijke Duitse vrouwen, die vergezeld door hun mannen onbeperkt Schmuck aan het uitzoeken zijn. lees verder

Voortaan naakt vliegen, maar eerst een klysma

De Süddeutsche Zeitung meldde gisteren dat er langs de Israëlische stranden ‘zwemmende bommen’ zijn aangetroffen. De explosieven, die 15 tot 25 kilo springstof bevatten, vormen een nieuw wapen in de strijd van de Palestijnen tegen Israël.

De vrienden van Gretta Duisenberg, Dries van Agt en Hans van Mierlo zijn op het idee gekomen als wraak op de dood van Mahmoud al-Mabhouh, de Hamas-leider die onlangs in Dubai door de Israëlische geheime dienst zou zijn geliquideerd. Hamas reageerde met trots en verklaarde dat men steeds zal blijven zoeken naar nieuwe methodes om de vijand te treffen.  De zwemmende bommen werden juist op tijd door Israël onschadelijk gemaakt met op afstand bestuurbare robots. lees verder

Den Uyl, Wouter Bos en Avatar

Voor zijn negende verjaardag gingen wij naar Avatar, mijn zoon en ik. Dat mocht eigenlijk niet, want de film is voor twaalf jaar en ouder, maar hij is wel wat gewend en hij had zich er al weken op verheugd.

Zijn moeder kleedde hem wat ouwelijk aan en hijzelf deed zijn capuchon over het hoofd, zodat hij eruit zag als een rappertje. Onze nerveusiteit was ongegrond. Wij liepen gewoon naar binnen en kregen onze 3D-bril aangereikt.

De film viel ons beiden nogal tegen. Het verhaal is erg onnozel. In elk geval zit de fantasie niet in het Boy meets Girl thema, waardoor de film maar geen Romeo & Julia of Westside Story wil worden. lees verder

Tussen goed en kwaad

Mijn zwager is een stoere zeebonk. Hij heeft  sterke armen en blonde krullen, uiterlijkheden waar de vrouwen dol op zijn. Maar hij is vaak op zee.

Begonnen op grote zeilboten is hij tegenwoordig stuurman op een van de Greenpeace-schepen.

Soms valt hij in als kapitein. Dankzij die prachtige, door Jules Vernes voorspelde uitvinding van het skypen kunnen wij van hem wel eens een glimp opvangen als hij aan de andere kant van de wereld in actie is. Hij leidt een avontuurlijk leven. Hoge golven spatten over het dek. Juist omdat ideologisch fanatisme aan hem voorbijgaat, vermoed ik dat hij van groot belang is voor de organisatie. Hij weet te actievoerders te vertellen hoe ver ze kunnen gaan en waar ze moeten stoppen. lees verder

Kunnen jullie wel met z’n allen!

Moeten we nou echt samen met die Britten dat arme IJsland knevelen tot het jaar 2025?

Kom op, zeg! De IJslanders hebben natuurlijk volkomen gelijk dat zij niet willen opdraaien voor de verliezen van gedupeerde Icesave-spaarders. Die spaarders hebben op hun zoektocht naar de hoogste rente bewust een risico genomen en ook ik kan niet inzien waarom de burgers van IJsland daarvoor jaren krom moeten liggen. Het veto van de IJslandse president Olafur Grimsson is terecht en al die waarschuwingen dat IJsland “aan zijn verplichtingen moet voldoen” zijn onterecht.

Welke verplichtingen?

Icesave was een private bank. Het geld van die bank is verdwenen. De IJslandse burgers hebben daar niet van geprofiteerd. lees verder

Geen Endlösung zonder christendom

Met zijn stuk Hoe Europa zijn zelfvertrouwen verloor heeft Frits Bolkestein zich opnieuw geschaard onder wat de filosoof Daniel Dennett heeft omschreven als de believers in belief. Dat zijn mensen die zelf niet geloven, die de inhoud van het geloof vaak als onhoudbaar of zelfs als onzinnig afwijzen, maar die het toch heilzaam vinden dat anderen wel geloven.

Zo is voor Bolkestein het christendom een godsdienst waar wij zo’n beetje alle westelijke waarden aan te danken hebben. Zelfkritiek, zelfrelativering en schuldbesef zijn inherent aan het christendom en hebben geleid tot vrijheid, tolerantie en welvaart. lees verder

Gooi dicht die Noord-Zuidlijn

De reactie van oud-wethouder Geert Dales doet mij denken aan die van Renate Rubinstein, toen in 1976 het Weinreb-rapport uitkwam. Anders dan Renate meende, bleek Weinreb geen stille verzetsheld, maar een schurk die met de angst van onschuldige mensen goed geld had verdiend. Het stond allemaal in een rapport, twee delen dik.

Renate die jarenlang ten gunste van Weinreb had gepolemiseerd, werd om commentaar gevraagd. Ze vroeg bedenktijd. ‘Even geduld a.u.b.’, schreef ze. Maar ze kwam er nooit meer op terug.

Gaat Dales hetzelfde doen? Gisteren werd hem om commentaar gevraagd op de harde woorden, die een enquêtecommissie heeft geuit in een rapport over het debacle van de Noord-Zuidlijn. lees verder

De hemel als golf van 15 meter

Toen ik dit jaar op Hawaï mijn vakantie vierde, waande ik mij soms in de hemel op aarde. De natuur is uitbundig, het klimaat dankzij de zeewind bijzonder aangenaam, de stranden zijn de mooiste die ik ooit heb gezien en als je staande op een rots over de oceaan tuurt, krijg je langzaam een ander gevoel voor tijd.

Noem het de natuur, zen of God. Of opgaan in het Zijnde.  Zelf benoem ik het liever niet en loop ik terug naar de auto als de zon ondergaat.

Waar ik op Hawaï met veel ontzag naar keek waren de surfers, een apart volkje van  hippies dat in oude Volkswagenbusjes rondtrekt van de ene branding naar de andere.  Ademloos keek ik toe hoe zij in de zee lagen te wachten, tot die ene golf hen op zou tillen voor een race tegen die gekrulde klauw van water. lees verder

God en zijn hitmannen

De priester komt voor in vele godsdiensten als een bemiddelaar tussen God en de mens. Meestal is de priester een man, zoals in het katholicisme, maar priesteressen zijn geen uitzonderingen.

Voor het priesterschap krijg je in de katholieke kerk een opleiding aan een seminarie, die een jaar of zes duurt. Je wordt niet zo maar priester, want aan het eind van de opleiding word je gezegend met speciale bevoegdheden. Je mag preken en je mag de laatste sacramenten toedienen.

Uit deze bevoegdheden blijkt dat het priesterschap geen normaal beroep is. Het is ook een roeping. lees verder

Voetbalcoach Adolf Hitler

Veel wordt er gesproken over het angstbeeld van “de tweedeling in de maatschappij”, maar nooit is die tweedeling zo duidelijk zichtbaar geweest als zondag 25 oktober j.l. Op Nederland 1 keken toen 3,4 miljoen Nederlanders naar Boer zoekt vrouw, terwijl op Nederland 2 toch nog 1,1 miljoen Nederlanders hadden afgestemd op de eerste aflevering van de serie De oorlog.

Bepaal nu zelf tot welke groep u heeft behoord, of wilt behoren. Beiden programma’s gaan in zekere zin over het verleden. Boer zoekt vrouw handelt over een beroep dat in Nederland nauwelijks meer bestaat en ook nooit meer terug zal komen. lees verder

De boekhouder kijkt met u mee

Als ik op de Amsterdamse Elandsgracht in gevecht ben met een nieuwe parkeermeter hoor ik achter opeens achter me iemand zeggen: “Ja, daar is een hogere opleiding voor nodig!”.  De stem behoort aan een onvervalste buurtbewoner, die grinnikend toekijkt hoe ik probeer de juiste toetsen in de juiste volgorde aan te tikken.

“Zo gaat het hier de hele dag meneer”, zegt hij, “je doet er een stief kwartiertje over om uit te vinden hoe het zit”. De parkeermeter wil van alles weten: je kenteken, de duur van het parkeren tot op vijf minuten nauwkeurig, en daarna vraagt hij ook je pinpas en je pincode. lees verder

Vaccinatieangst is big business

Een half jaar geleden werd ik gebeld door een mij onbekende vrouw. Met gejaagde stem vroeg zij of wij in het gezin een dochter hadden in de leeftijd van twaalf tot zestien. Daarop volgde een paniekerig betoog met als strekking dat wij die dochter beslist niet moest laten inenten tegen baarmoederhalskanker.

Dat was levensgevaarlijk. Als journalist lag voor mij hier een taak. Ik antwoordde dat die inenting juist de dag tevoren had plaats gevonden. Mevrouw hing diep beledigd op, mij toch achterlatend met een gevoel van onheil.  Van de dochter leerde ik dat meer dan de helft van de meisjes in haar klas de vaccinatie had geweigerd. Ze geloofden er niet in en namen liever het risico. lees verder

Een land van dwergen

Een paar dagen zat ik bij Zentrale Stelle in Ludwigsburg, waar de Duitse Justitie het proces tegen de vermeende oorlogsmisdadiger Demjanjuk heeft voorbereid. Daardoor miste ik een paar typisch Nederlandse gebeurtenissen, zoals de herdenking van het feit dat Theo van Gogh vijf jaar geleden werd vermoord.

Twee weken geleden kreeg ik nog een uitnodiging onder de ogen van de Stichting Vrienden van Pim Fortuyn, die een waardige herdenking ging beleggen bij het beeld De Schreeuw in het Vondelpark. Ik heb ze maar niet gemaild dat het beeld niet het Vondelpark staat, maar in het Oosterpark. lees verder

Hef het Scheringa Museum op

Tien jaar geleden bezocht ik San Simeon, het  fantasiekasteel dat de krantenmagnaat William Randolph Hearst (1863-1951) voor zichzelf heeft laten bouwen langs de kust van Californië. Tegenwoordig zou het onmogelijk zijn, maar Hearst had fortuin gemaakt met het uitgeven van kranten.

Hij was de man die politici kon breken, zelf primeurs verzon en oorlogen ontkentende, dit alles om de oplage van zijn kranten te vergroten. Zijn grote concurrent was Pullitzer, nog zo’n beroemde naam uit de analen van de journalistiek. Bekend is het geval waarbij Hearst voor een dubbel salaris een eindredacteur wegkocht bij Pullitzer, waarna Pullitzer op zijn beurt de eindredacteur weer inlijfde voor nog eens het dubbele salaris. lees verder

De communicatie-strateeg van W-A

Deze week meldde de Volkskrant dat drie communicatiedeskundigen de prinselijke opdracht hebben gekregen “verdere schade door negatieve publiciteit te voorkomen”. De aanleiding was de teruglopende populariteit van kroonprins Willem-Alexander en prinses Maxima vanwege de problemen met de vakantievilla op Mozambique.

Leider van het team wordt de communicatiestrateeg Frans van der Grint, die tevens zal optreden als de woordvoerder van Manchangulo, de stichting waarin de kroonprins zijn privé-investeringen heeft ondergebracht. lees verder

De fabel van de spermatozoo

Het is alweer 25 jaar geleden dat J.H.Donner een stuk schreef, dat beroemd zou worden in de schaakliteratuur. Het stuk heet De fabel van de spermatozoo en het beschrijft hoe rivaliserende organismen zich opofferen om één van hen een bepaald doel te laten bereiken.

De fabel gaat over de spermatozoïde die als eerste bij de eicel aangekomen voor de grootse taak om “bij haar in te gaan”. Daarvoor moet hij het vrouwelijk pantser penetreren, maar dat kan hij niet alleen. Hij heeft de hulp nodig van de andere spermatozoïden, dus van zijn directe concurrenten. lees verder

De deplorabele staat van de PvdA

De PvdA staat in de peilingen op veertien zetels, een dieptepunt in de geschiedenis van de partij. Diederik Samsom heeft dus volkomen gelijk dat de PvdA in “een deplorabele staat” verkeert.

De partij, waarvan mijn vader bij de oprichting op 9 februari 1946 lid werd, bekijk ik altijd met een mengeling van sympathie en deernis. Op die gedenkwaardige dag in 1946 zat ik overigens nog in de buik van mijn moeder.

Met opzet had men in de naam van de partij geen ideologie weergegeven, maar een bezigheid die als hoogstaand en edel werd beschouwd: Arbeid. lees verder

Eis: vijftig jaar gevangenisstraf

“En dan geef ik nu het woord aan de openbare aanklager”.

“Edelachtbare, leden van de jury!

Voor u staat een man die een ernstig misdrijf heeft gepleegd. In het huis van Jack Nicholson heeft hij de dertienjarig Samathia Gailey dronken gevoerd, drugs gegeven en vervolgens heeft hij ook nog seks met haar gehad. De verdachte heeft deze feiten niet ontkend. Weliswaar heeft hij beweerd dat het slachtoffer zich instemmend aan zijn daad heeft overgegeven, maar volgens haar eigen getuigenis was zij te bang om hem af te wijzen.

Leden van de jury, een meisje van dertien! lees verder

Übermenschen, Superjoden en ik daartussen

Sinds mijn zoon voetbalt bij de F’jes heb ik het gevoel dat ik jaren lang wereldvreemd ben geweest en ineens diep de maatschappij wordt binnengezogen. Op zichzelf gaat het nog vredig toe bij de F’jes, maar bijna alle ouders hebben wel verhalen over wedstrijden waar het misging.

Een ouder vertelde me dat zijn team een keer een doelpunt dreigde te maken, maar dat een ouder van de tegenpartij het veld was opgerend om de bal juist voor de doellijn weg te schoppen. De ouder van de tegenpartij meende dat de scheidsrechter ten onrechte niet voor een overtreding had gefloten. Daarna ontstond er een discussie over de vraag of  alsnog een doelpunt moest worden toegekend, maar de lol was er vanaf. lees verder

Lang leve Ben Bernanke!

Volgens Ben Bernanke, de president van de Amerikaanse centrale bank, is de recessie in de Verenigde Staten “vermoedelijk voorbij”. Wel zal de economie nog een tijdje “erg zwak aanvoelen”.

Ook zullen werknemers merken dat hun “baanzekerheid” minder groot is dan zij zouden wensen, omdat de economische groei langzaam op gang komt, maar er is wel degelijk plaats voor gematigd optimisme. Bernanke deed zijn uitspraak een jaar na het faillissement van Lehman Brothers. Hij wees er bovendien op dat Amerika niet als eerste land de recessie te boven is. Canada, Duitsland en Frankrijk gingen de Verenigde Staten al voor. lees verder

Twee ouders weten wat een kind kost

Vorig jaar bood de Australiër Ian Usher via een internetveiling zijn leven te koop aan. Naast zijn huis, zijn jetski, zijn auto en zijn verder materiele bezittingen behoorden tot het aangeboden pakket: zijn vrienden, zijn baan in de tapijthandel en zijn barkruk in zijn stamcafé.

Zijn vrouw zat niet in de deal. Die was weggelopen. Ook Ushers lichaam kreeg je er niet bij, maar voor de rest was alles te koop. De opbrengst viel een beetje tegen: 244.000 euro.

Intussen berekende de federale milieudienst van de Verenigde Staten dat een Amerikaan 6,9 miljoen dollar waard is. De economen keken somber bij dat cijfer, niet omdat een individueel mens in een cijfer werd samengevat, maar omdat… lees verder

Hopelijk tot ziens

“Kent u die uitdrukking?”, om met de eerbiedwaardige dominee Gremdaat te spreken. In mijn geval drukt die uitdrukking ook nog een gevoel uit. Een gevoel dat vervat wordt in een vraag, namelijk deze: heb ik dat weer?

Het gevoel is universeel, ook u heb het ongetwijfeld meegemaakt. U koestert een voornemen, u voert het ook daadwerkelijk uit, alles loopt op rolletjes en opeens gebeurt er iets dat alle plannen dwarsboomt. Een spaak in het wiel, een kuil in de weg, een splinter in het oog.

Je kunt je er niet tegen verzekeren en als je dat wel hebt gedaan, keert de verzekering meestal niet uit. Overigens geldt die uitdrukking niet alleen mij, maar ons hele gezin: hebben wij dat weer? lees verder

De metafoor voor het geweld in Iran

Eén ding moet je Geert Wilders nageven: zijn opvatting dat de islam vooral moet worden beschouwd als een politieke ideologie lijkt krachtig te zijn ondersteund door de gebeurtenissen in de Islamitische Republiek Iran.

De wereld was er getuige van hoe hoge geestelijken, mensen van wie je toch mag aannemen dat zij in nauw contact staan met het opperwezen, de uitslag van de verkiezingen probeerden te manipuleren. Toen hun bedrog niet helemaal lukte, gaven zij de daartoe uitgeruste staatsinstellingen de opdracht hard op te treden. Hoeveel het er precies zijn weten wij niet, omdat de opperpriester en zijn hoeders snel de journalisten verboden hebben hun werk te doen, maar dat er tientallen doden zijn gevallen  is zeker. lees verder

De drugs hebben gewonnen

Volgens Hans Beerekamp duurde de documentaire Tyson, die de VPRO vorige week uitzond, te lang en was er op alle fronten sprake van overkill, maar ik heb er van de eerste tot de laatste minuut ademloos naar gekeken. Dat gold trouwens ook voor mijn vrouw, die languit naast me op de bank lag. En dat terwijl ze niets heeft met boksen.

Ik wel.

Net als James Toback, de maker van de documentaire, houd ik van krachtsporten – niet om zelf te doen, maar om ernaar te kijken. Vraag niet naar de donkere lagen die worden aangeboord. Er gaat een soort puurheid van uit, misschien is zelfs een soort schoonheid. lees verder

Balkenende en de Calvin Lüge

Na hun verpletterende nederlaag bij de Europese verkiezingen krijgen de sociaaldemocraten – gevraagd en ongevraagd – zowel goed bedoelde als kwaad bedoelde adviezen.

Maar om de uitslag enigszins te kunnen begrijpen, zou je eerst de toespraak moet lezen die premier Balkenende in Dordrecht heeft uitgesproken op de nationale herdenkingsbijeenkomst: 500 jaar Calvijn.

Na met instemming te hebben opgemerkt dat “de rijke oogst van dit herdenkingsjaar nauwelijks is te overzien”, stelt de minister-president vast dat het gereformeerde geloof uit zijn jeugd nog steeds zijn inspiratiebron is – “een anker in moeilijke tijden”. lees verder

Zo preuts zijn die Taliban niet

In de tijden van verkiezingen raken politici nerveus en dat is onmiddellijk te merken aan een toenemend onderling geruzie, dat meestal niet uitmunt door hoogstaande gedachten of subtiel taalgebruik.

De afgelopen week ben ik onevenredig vaak de woorden laf, beschamend, onbegrijpelijk, woest en verontwaardigd tegengekomen. Aan grote emoties geen gebrek, waarbij men elkaar voortdurend de loef probeerde af te steken in fatsoen en ander moreel gedrag.

Het begon met de opmerking van Geert Wilders over de journaliste Joanie de Rijke, die onlang het boek In handen van de Taliban heeft gepubliceerd. lees verder

Gelukkig discrimineren wij

Artikel 1 van de Nederlandse Grondwet luidt: “Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan”.

Is dat zo?

Mij lijkt dat artikel hoogstens een vage wens. Voor de rest is het gewoon onzin, die met de werkelijkheid weinig uitstaande heeft.

Mensen discrimineren op allerlei mogelijke manieren. Als ik twee vrouwen zie lopen, een mooie en een lelijke, dan kijk ik eerst naar de mooie. lees verder