The Max Pam Globe

De provincialen zullen morgen heersen op aard

Bijna twee jaar geleden hadden Wouter Bos en Job Cohen een ontmoeting in de bodega Keyser aan het Museumplein. Niet lang daarna, op 12 maart 2010, maakte Cohen bekend dat hij zich kandidaat stelde voor het lijsttrekkerschap van de PvdA, wat tevens betekende dat hij niet langer burgemeester van Amsterdam kon zijn.

Aanvankelijk was het de bedoeling, zo heb ik uit goede bron begrepen, dat Bos en Cohen van positie zouden wisselen. Bos wilde graag burgemeester worden, maar de partij wilde dat niet. lees verder

Onze hond Polly is 20 (twintig) geworden

Er gaan maanden voorbij dat er niets wordt geschreven over de hondendrol, maar gisteren haalde de hondendrol ineens verschillende kranten. Door die gelijktijdigheid dacht ik aanvankelijk dat de hondendrol als een soort feestdag of staatsiebezoek was opgenomen in de Matla, een agenda waarin journalisten maandelijks kunnen opzoeken wat er te gebeuren staat.

Dat bleek niet het geval. De plotselinge aandacht werd gegeneerd door het zojuist verschenen rapport Landelijk onderzoek naar gemeentelijk hondenbeleid 2011. Nederlandse honden, zo blijkt, zijn jaarlijks goed voor zo’n 126 miljoen kilo poep. Enige jaren geleden toen dat getal voor het eerst de 100 miljoen passeerde, heb ik iemand eens horen uitrekenen dat, als je die hoeveelheid op de Amsterdamse  Dam zou neerleggen, lees verder

When in Rome do as the Romans do

De grappigste reactie op het DWDD-naaktfilmpje van koningin Beatrix en prins Willem-Alexander kwam van Menno de Bruyne, voorlichter van de SGP. In het Reformatorisch Dagblad zag ik een foto van De Bruyne: een keurige man in een geruite jasje met een dito pet, iemand die zo lijkt te zijn weggelopen van de vossenjacht.

De Bruyne behoort al jaren tot het vaste meubilair van het Binnenhof. Laatst hoorde ik hem op de radio, waar hij trots vertelde over de staatkundige kennis die hij inmiddels heeft opgedaan. De Bruyne vindt het filmpje “smakeloos”, maar hij dacht niet dat het onder majesteitsschennis zou vallen, aangezien het “zogenaamde kunst is. En dan mag het kennelijk wel”. lees verder

De macht van het handen schudden

Ergens schrijft Karel van het Reve dat oude communisten fluisterend over Stalin spraken, ook toen die al een paar jaar dood was. Het leek of zij het gevoel hadden dat Stalin in zijn graf meeluisterde en van daaruit nog altijd zijn totalitair gezag kon laten gelden. Stalin eindigde als iemand voor wie iedereen bang was, zelfs zijn eigen familieleden.

Toch was hij ook geliefd. Hij werd “vadertje Stalin” genoemd en hoe groot de terreur ook was, veel sovjets meenden dat Stalin er niet van op de hoogte was. Ja, als Stalin ervan wist,  dan zou het anders gaan! lees verder

De scooter, de rat van het verkeer

Enige tijd geleden hebben wij onze scooter verkocht. Het was zo’n mooie zwarte Vespa, waarmee je heerlijk kon zwieren. Boodschappen waren zo gehaald en je had nooit problemen met parkeren.

De Vespa voerde mij ook terug naar mijn jeugd, toen ik een brommer bereed. Een Puch, maar niet zo een met een hoog stuur dat als een gewei boven je oren reikte, maar een lage die ook wel “buikschuiver” werd genoemd.

En dan nu die Vespa. Toen mijn vrouw hem aanschafte, was zij een van de eersten die ermee rondreed. Een early adopter, zou je tegenwoordig zeggen. Too early. lees verder

Zelf boerenkool verbouwen

De voorpagina van NRC.Next toonde gisteren geen treurende Ajax-spelers, noch zag je een foto van Poetin of Polanski. De voorpagina van NRC.Next bracht een bord boerenkool met worst.

Bij de boerenkool stond in handschrift geschreven: “aardappelen, zelf gekweekt”. En bij de worst stond: “gemaakt met het varken van de buren”. Nu weet ik niet wat voor buren ze bij NRC.Next hebben, maar ten aanzien van mijn eigen buren heb ik het sterke vermoeden dat zij geen varkens houden. Ik heb ze er in elk geval nooit één horen slachten.

De voorpagina bevatte ook nog deze raad: “Laat je niet verrassen door een economische malaise. Bereid je erop voor”. Ook binnenin werd de lezer op een onaangenaam perspectief getrakteerd. Er zal geen geld meer uit de muur komen, de economie stort in en het welvaartsniveau zal dramatisch dalen. lees verder

Vrijheid is iets van vroeger

Het artikel van Jay Epstein in The New York Review of Books over die fatale dag voor Dominique Strauss-Kahn lost een aantal raadsels op, maar voegt ook een aantal nieuwe toe. Het gaat om die 14de mei 2011, toen DSK werd gearresteerd omdat hij het kamermeisje van het Sofitel Hotel in New York tot seks zou hebben gedwongen.

DSK kwam tenslotte vrij nadat was gebleken dat het kamermeisje tegenstrijdige verklaringen had afgelegd. Inmiddels zit DSK werkeloos thuis en kan hij vergeten dat hij ooit nog eens als president het Élysée zal betreden. Bovendien is een onderzoek gestart naar zijn betrekkingen met een netwerk van prostituees in Noord-Frankrijk.

Allereerst is er het raadsel van de mobiele telefoon. lees verder

De echte arbeiders van de PvdA

De komende maand zal de PvdA een nieuwe voorzitter kiezen. Onlangs maakten de drie kandidaten hun afwachting in De Wereld Draait Door en om heel eerlijk te zijn maakten zij op mij geen overweldigende indruk. Wat Piet Boekhoudt en René Kronenberg in de politiek beoogden, bleef wegens beperkt taalgebruik in het ongewisse. Hun voordracht was hakkelend, mogelijk door de zenuwen.

En dan had je Hans Spekman, gekleed in zijn onafscheidelijke boezeroen, wat hem inderdaad tot een arbeideristisch verschijning maakt. Als zijn belangrijkste programmapunt heb ik zijn voornemen onthouden om het partijbureau weg te halen uit de Amsterdamse grachtengordel. Mij lijkt dat een stompzinnig plan. lees verder

Cruijff = God

De afgelopen week was ons gezin in Cruijff. Mijn zoon had Cruijffie van Jan Eilander in zijn schoen gekregen en voor mij was er De coup van Cruijff van Menno de Galan. Zoon trok zich terug op zijn kamer en ik installeerde mij op de bank.

Toen ik het een paar uur later uit had, nam ik een slok van mijn koud geworden thee en zette de televisie aan. Nieuwsuur meldde dat Louis van Gaal was benoemd tot directeur van Ajax.

Donder en bliksem. Het was alsof  je de Bijbel dichtslaat en vervolgens te horen krijgt dat niet Jezus de ware verlosser is, maar Mohammed.

Eigenlijk gaat deze vergelijking niet ver genoeg. De Galan schrijft dat bij Ajax  de mop wordt verteld dat Cruijff na zijn dood in de hemel komt. lees verder

Pierre Vinken, een bijzonder mens

In de serre van bodega Keyzer zat hij bijna elke dag aan het raam, dat uitkijkt over het Museumplein. Was hij alleen aan zijn tafeltje, bewegingloos en zwijgend, dan bood hij zo’n godvergeten en vervaarlijke aanblik dat ik snel doorfietste naar eigen huis en haard.

Maar vaak ook ging ik naar binnen en trotseerde zijn ongenaakbaarheid. Het woord gezelligheid was niet op hem van toepassing, maar binnen viel altijd veel te lachen. Op die manier verzamelde hij een groep van getrouwen rond zich, en dan leek het soms alsof hij audiëntie gaf.

Pierre Vinken, die vorige week op 83-jarige leeftijd is overleden, was iemand die je tegenwoordig een controlefreak noemt. Nooit heb ik gezien dat hij zich overgaf aan emoties. lees verder

En de winnaar is…!!??

“Intieme verhalen hebben de overhand, zo constateert de jury van de AKO Literatuurprijs: men houdt het veelal klein. Daartegenover staat het grote gebaar zonder dat dit ten koste gaat van de tragiek van de personages: kredietcrisissen, aanslagen, rampen, multiculturele samenlevingsproblematiek en oorlogsleed worden omgezet in proza dat, ondanks de grootte van het onderwerp, toch raakt – maar soms ook de plank volledig misslaat”.

De juryvoorzitter keek tevreden naar de zinnen die hij zojuist had getikt. Hoewel, wie of wat sloeg daar soms de plank volledig mis? Was dat het grote gebaar, de tragiek van de personages, of het in proza omgezette oorlogsleed? Nu hij er wat langer over nadacht, kon zich alleen bij het grote gebaar een plank voorstellen die volledig werd misgeslagen. lees verder

De dood kwijt alle schulden

In de Huffington Post heeft Ruth Madoff verteld dat zij en haar man Bernie tijdens de kerstdagen van 2008 een zelfmoordpoging hebben gedaan.

De miljardenfraude was aan het licht gekomen en het echtpaar stond onder huisarrest in afwachting van het proces. Buiten bivakkeerde het journaille en binnen bezorgden mail en telefoon een stroom van bedreigingen. Omdat zij hun woning niet durfden te verlaten, slikte ze alles wat er aan pillen in huis was en legden zich ter ruste.

“De dood kwijt alle schulden”, heeft Montaigne geschreven.

De volgende morgen werden de Madoffs met hoofdpijn wakker. Achteraf is Ruth blij dat het niet was gelukt. lees verder

De waarde van een Jood in Palestijnen

In het Nederlands Dagblad las ik een interview met Zebulan Simantov, de laatste nog in Afghanistan levende Jood. Hij is 52 jaar, tapijtverkoper en hij woont in een vervallen sjoel in Kaboel.

Op het internet staan prachtige foto´s van hem, zittend op een tapijt in zijn kleine synagoge. Hij heeft een pyjamabroek aan en over zijn enorme buik hangt een wit onderhemd. Hij lijkt sprekend op Onslow, de arbeider uit de serie Keeping Up Appearances, die eens de onsterfelijke woorden heeft uitgesproken: “I’m sitting here completely surrounded by NO BEER!”.

Simantov draagt wel een keppeltje. Hij woont alleen, want zijn vrouw en zijn twee dochters zijn naar Israël geëmigreerd. lees verder

Babyboomers zijn allemaal schuldig

Wat mij in het stuk van Huub Mous over babyboomers vooral opviel, is dat het is gesteld in de wij-vorm. Wij, babyboomers, zijn het spoor bijster geraakt en wij, babyboomers, kunnen daarom maar beter zwijgen. Enzovoort. Zodra de wij-vorm wordt gebruikt, is het verstandig na te gaan wie er eigenlijk met dat ‘wij’ wordt bedoeld.

Zo is daar allereerst de pluralis majestatis, waarmee vorsten uitsluitend zichzelf aanduiden. Het wij is hier een super-ik, dat anderen juist uitsluit. Dus als majesteit zegt ‘en nu stappen wij in de Gouden Koets’, bent u beslist niet uitgenodigd om met haar in te stappen. lees verder

Kremlin en Brezjnev aan de Amstel

Het was Martin van Amerongen die, in navolging van NRC-journalist Hubert Smeets *), voor het hoogste bestuursorgaan van de stad Amsterdam de bijnamen “Kremlin aan de Amstel” en “het politburo van de PvdA” gebruikte. Politburo uiteraard met een “o”, want marxistisch-leninistisch beschouwd is dat de juiste spelling. Het burgemeesterschap van Amsterdam was toen al erfelijk bepaald: voor die functie moest je pvda-genen in je DNA hebben.

Ed van Thijn was destijds burgemeester en Walter Etty een vooraanstaand wethouder. De laatstgenoemde kwam na typische Kremlin-machinaties ten val, werd voorzitter van de Postcode-loterij en ging goed betaald advieswerk doen. Zo gaat dat als je lid bent van het politburo , dan kom je altijd goed terecht. lees verder

Al was je Suurkóól!

Uiteindelijk zijn wij dus weer aangeland bij “de toon van het debat”, wat in elk geval het voordeel heeft dat wij het niet over de inhoud hoeven te hebben. Voor de toon die tijdens de Algemene Beschouwingen is gebezigd, komen zelfs de fractievoorzitters bijeen op een speciale vergadering. Volgens Kamervoorzitter Verbeet is dat nodig , omdat “iedereen het erover heeft”. Mooi zo. Als iedereen het erover heeft, dan leeft de politiek. Dat kun je als winst beschouwen.

Op een lezing voor een paar honderd man vertelde ik een paar dagen geleden de anekdote over Suurhoff  (1905-1967), die in 1957 de AOW invoerde. Dat was een uitstekend bewindsman, maar ook beetje eigenaardig. lees verder

Stekker van Sap: dieptepunt in de parlementaire geschiedenis

Na de eerste dag van de Algemene Beschouwingen in de Tweede Kamer is er veel geklaagd over het niveau van de debatten. Inderdaad, Wilders was erg, maar het bijna nooit meer te overtreffen dieptepunt in de parlementaire geschiedenis vond ik toch Jolanda Sap met die stekker.

Tegen Wilders zei de lijsttrekster van GroenLinks: “Arm Geertje, hij baalt als een stekker, maar hij weigert de stekker eruit te trekken”. Daarna had zij voorgedaan hoe je een stekker uit een stekkerdoos trekt. In Trouw stond een foto van mevrouw Sap, terwijl zij na haar demonstratie terugloopt naar haar zetel. Genietend, en aan haar gezicht valt af te lezen dat zij zeer ingenomen is met haar vondst en vooral ook met zichzelf.

Ik kon wel huilen. lees verder

Wetenschap is ook maar een mening

Sinds prof . D.A. Stapel (zie foto) frauduleus geprobeerd heeft ons wijs te maken dat vleeseters geneigd zijn tot hufterig gedrag, dat mooie mensen eerder een baan krijgen en dat straatrommel leidt tot criminaliteit, geloof ik geen enkel wetenschappelijk onderzoek meer. Nadat Diederik tegen de lamp is gelopen, kijk ik met andere ogen naar de krantenberichtjes die bijna dagelijks opzienbarende uitkomsten presenteren.

Om wat te noemen.

Ohio State University: Vrouwen worden dikker na het huwelijk, mannen na hun scheiding.  Lijkt mij nep.  Herdershonden ruiken eerder longkanker, aldus een onderzoek van het Schillerhöhe Ziekenhuis in Baden-Württemberg. Zit een luchtje aan.  lees verder

Het Potterisme als de nieuwe religie

“Je hebt er zeker weer helemaal niets van begrepen”, zei mijn zoon, toen wij de bioscoop verlieten waar wij samen hadden gekeken naar Harry Potter en de Relieken van de Dood, deel 2.

Mijn zoon is tien, dus hij mag de film eigenlijk niet zien, maar wij hadden hem ouwelijk aangekleed. Als hem zou worden gevraagd hoe oud hij was, zou hij krachtig antwoorden: “Twaalf!”. Gelukkig was deze vernedering ons bespaard gebleven.

“Nee”, zei ik naar waarheid, “ik heb er inderdaad niets van begrepen, maar ik vond het wel een prachtige film”. Ook dat was de waarheid. lees verder

De statistiek en de werkzame placebo

De schaker Hein Donner (1927-1988) bleek een onvolgroeide halsslagader te hebben, waaraan hij moest worden geopereerd. Hij vroeg de arts wat het mortaliteitspercentage was van de ingreep en die zei dat het in 3 procent van de gevallen misging.

Niet opereren zou echter nog gevaarlijker zijn, waarop Donner antwoordde: ‘U begrijpt niets van statistiek. Als je honderd mensen op een rij zet, sterven er drie bij zo’n soort operatie, maar als je honderd Donners op rij zet dan sterven er 97.’

Donner weigerde de ingreep, wat hem later inderdaad is opgebroken. Destijds nam ik Donners wonderlijke manier van redeneren niet serieus, maar inmiddels vind ik de opmerking van Donner lang niet meer zo absurd. lees verder

Is er nog hoop voor de man?

Uit onderzoek van de Ohio State University naar de relatie tussen werkloosheid en echtscheiding blijkt dat van vrouwen niet langer wordt verwacht dat zij huisvrouw zijn, maar dat er ten aanzien van mannen weinig is veranderd in het klassieke rolpatroon. Van mannen vindt men nog steeds dat zij het geld moeten verdienen.

Mij verbaast dat niets, want ik zie dat elke dag als ik mijn zoon naar school breng. Ongetwijfeld is het beeld vertekend omdat ik niet in een achterstandswijk woon, maar er is een duidelijk verschil in gedrag tussen mannen en vrouwen die hun kinderen afleveren. De mannen zijn haastiger. Zij verschijnen vaak in pak, gekleed op de vergadering die voor straks in de agenda staat.
lees verder

Buster Keaton en de boerka

Het gebeurt niet vaak dat ik bij het doornemen van de krant spontaan in lachen uitbarst, maar toen ik las dat minister Piet Hein Donner het dragen van een boerka had vergeleken met naakt lopen, was het zover. ‘Je mag ook niet zonder kleren op straat’, zei Donner, ‘dat is het gevolg van onze normen op het gebied van goede zeden.’

Wat hebben wij toch een grappige minister van Binnenlandse Zaken! Hij is de Buster Keaton onder de politici, de droogkomiek met het uitgestreken gezicht. Zelf kreeg ik onmiddellijk een visioen van een boerkistische beweging met een eigen boerkistische Reinkultur, die wordt gepraktiseerd in boerkistische dorpen, boerkistische vakantiekampen en op boerkistische stranden, waar vrouwen in boerka’s op boerkistische wijze kunnen recreëren. lees verder

U bent geen Van Oldenbarneveldt

Graag had ik deze week over het eigenaardige fenomeen geschreven dat vrouwen de laatste tijd allemaal op hoge hakken lopen. Het is niet zoiets als rokjesdag, eerder het tegendeel. Bij rokjesdag, een geliefd onderwerp van mijn collega wijlen Martin Bril, is er sprake van een bevrijding.

Vrouwen gooien al die strak zittende broeken weg en laten wind, lucht en zon verder het werk doen. In het begin is het nog even koud aan de blote benen. De kleine haartjes gaan overeind staan, maar naar mate de zomer nadert, gaat de vrouw zich één voelen met de natuur, iets waarvan een oplettende man mee kan profiteren. lees verder

Wie legt dat de Grieken uit?

Mijn vrouw heeft gewerkt voor een Europese instelling, waarvan de aangesloten landen kinderprogramma’s produceerden en aan elkaar doorverkochten. Om het geheel te coördineren, reisde zij regelmatig langs de Europese
hoofdsteden.

Zo kwam zij ook in Athene, waar zij werd uitgenodigd voor een dinertje met de bazen van de televisie.

Normaal gesproken was het programma praktisch klaar en moest mijn vrouw alleen nog een oordeel geven. Belangrijk, want een gunstig oordeel vergrootte de kans dat het programma naar andere landen kon worden doorverkocht. Helaas bleek de Griekse bijdrage nog lang niet af. lees verder

Heleen Dupuis door de pomp

Het lijkt erop dat Heleen Dupuis geen voorzitter van de Eerste Kamer mocht worden vanwege haar opvattingen over vrijwillige euthanasie. De VVD wil de SGP niet voor het hoofd stoten, omdat die ene Senaatszetel van de SGP nodig is voor een meerderheid.

Bij de zondagsrust en de strafbaarstelling van blasfemie is de VVD al door de pomp gegaan en nu hoor je bij de liberalen steeds vaker dat er met die streng gereformeerden goed valt samen te werken. SGP zelf doet intussen verwoede pogingen zichzelf te afficheren als democratische partij.

Tijd om de 144 pagina’s toelichting op het beginselprogramma door te nemen, maar eerst iets over de geschiedenis van de Staatkundig Gereformeerde Partij. lees verder

Komkommers en ontploffende meloenen

Een van de grootste hindernissen bij het opvoeden, is het zogenaamde: één lijn trekken. Daarmee wordt bedoeld dat de ouders hun kinderen niet opzadelen met tegenovergestelde geboden en verboden. Wat van moeder niet mag, mag ook van vader niet. Wat van moeder moet, moet ook van vader. De ouders dienen elkaar tegenover de kinderen te dekken en om zulks op een natuurlijke manier te laten verlopen, moeten ouders ervoor zorgen dat hun opdrachten met elkaar overeenstemmen.

Dat is een bijzonder lastig karwei. De meeste van mijn opvattingen stemmen niet overeen met de opvattingen van de wereld, en al helemaal niet met die van mijn vrouw. Wat zij groen vindt, vind ik blauw. lees verder

En nu zelf erin! Wat dacht je dan?

Lang geleden stond in het studentenblad Propria Cures een stukje dat naar ik meen ‘Bouw uw eigen hondenhok’ heette. De auteur, wiens naam zo diep in mijn geheugen is weggezakt dat ik hem niet meer kan achterhalen, beschrijft in de jij-vorm minutieus hoe je zo’n hok in elkaar timmert. Helemaal aan het slot komt de tournure als de schrijver zich direct tot de lezer richt en ongeveer dit zegt: ‘Zo, het hok is klaar. En nu zelf erin. Wat dacht je dan? Koest!’.

In 2008, toen de VVD nog in het gevlij probeerde te komen bij columnisten, kreeg ik een uitnodiging om in de Tweede Kamer de opening bij te wonen van de zogenaamde Vrijdenkersruimte, die door de VVD samen met de PVV in het leven was geroepen. Er zou op deze openingstentoonstelling onder meer aandacht worden besteed aan leven en werken van mijn vriend Theo van Gogh. lees verder

Over ouwe vieze mannen

Een jaar of tien geleden liep ik in een galerie langs een gepentekende gouache , die onmiddellijk mijn aandacht trok. Op de prent zie je een wulpse naakte vrouw, die in haar kruis wordt gegrepen door een vieze ouwe man. Die vieze ouwe man – kaal, grijze baard – staat achter haar. Zij rechterhand omvat haar buik en zijn linkerhand komt tussen haar benen te voorschijn.

Twee vingers van de linkerhand graaien – of kriebelen – tussen haar schaamhaar.Dit scabreuze werk was, dat zag je zo, van de Franse kunstenaar Topor. Ik liep er een paar keer langs, raakte steeds meer gefascineerd en even later was ik de eigenaar van een echte Topor. lees verder

Welke man had niet Gunter Sachs willen zijn?

Van groot belang is het misschien niet, maar een lezer maakte mij er attent op dat mijn naam voorkomt in een liedtekst van Willem Wilmink. De muziek is van Harry Bannink en het is ooit in Klokhuis gezongen door Wieteke van Dort en Frank Groothuis.

Het liedje gaat over een meisje dat woont in een kamer met uitzicht op een blinde muur. Daar kwijnt ze weg, maar af  en toe droomt ze van betere tijden en dan staat er: “Toen zij studeerd’ in Amsterdam/ Wat kon ze zich vermaken:/ Ze dacht met vreugd aan hoe Max Pam/ Haar eens was komen schaken”. lees verder

Verschillen & overeenkomsten

In beider voornaam zit een ‘a’. In beider achternaam een ‘e’ en ook een ‘r’. Deze letters komen zelfs in dezelfde volgorde voor. Voor- en achternaam samen leveren ook nog een gemeenschappelijke ‘h’ op en een gemeenschappelijke ‘d’. Als je naar beider achternaam kijkt, denk je in eerste instantie aan een spelfout, maar dat is toch niet het geval.

Bovendien hebben zij allebei een Duitse naam, hoewel geen van beiden in Duitsland is geboren. Allebei hebben zij ook tenminste één joodse voorouder. Zowel de vader van de een als de vader van de ander wilde altijd een eigen huis bezitten met een lapje grond. lees verder